Spijt weegt uiteindelijk zwaarder dan angst. Als je bang bent doe het dan maar bang.

 

Deze week sprak ik 2 vrouwen. De ene had in korte tijd heftige verliezen geleden o.a. door het overlijden van dierbaren. De andere was aan het opkrabbelen na een langdurige ziekteperiode.
Beiden hadden ze een groot besef van: “ik wil het anders” en ook “ik heb het gevoel dat ik mijn leven te lang in dienst van anderen heb geleefd”. Ondanks het feit dat ze beiden vonden dat ze een goed leven hadden, hadden ze ook spijt van verlangens die ze wel hadden gevoeld en niet hadden gehonoreerd. Beide nog niet echt duidelijk “hoe nu verder”. En dat kan ook niet denk ik. Als je nog niet weet wat je wilt is het ook lastig concrete doelen te formuleren.
Wat voor hen beiden wel duidelijk was was de “wake-up call”, het besef dat het leven NU geleid moet worden. Dat jezelf een keurslijf van “same old, same old” aanmeten leidt tot een benauwende toestand.

Altijd aardig

Veel vrouwen die ik ken zijn aardig. Behulpzaam, loyaal, trouw. Allemaal prachtige kwaliteiten.
Veel vrouwen zijn (vanuit opvoeding, maatschappelijke verwachtingen, stereotiepe beelden) ook behept met schaamte en schuldgevoel: ik ben slecht als ik niet altijd aardig ben. Ik ben niet goed als ik niet altijd voor iedereen klaar sta. Ze moeten me niet als ik laat zien wie ik echt ben.
Daarin schuiven ze op tot ze op een punt zijn dat ze letterlijk en figuurlijk moe zijn van het constant voldoen aan die (vaak vermeende) verwachtingen van anderen en hun eigen torenhoge eisen. Ze houden zichzelf gevangen in door hobbelen op dezelfde weg.

Terugkijkend hebben ze spijt van dingen die ze wel en vooral niet hebben gedaan. Spijt is een knagend gevoel van “had ik maar” of “had ik maar niet”.

Spijt top 5

Bronnie Ware, een Australische verpleegkundige interviewde mensen die wisten dat ze gingen sterven. Ze vroeg hen waar ze spijt van hadden.

1. Ik wilde dat ik de moed had gehad om een leven te leiden waarin trouw ik was aan mezelf, niet het leven dat anderen van me verwachtten.
Dit was de meest voorkomende reden van spijt. Als mensen zich realiseren dat hun leven bijna over is en ze kijken ECHT terug is het gemakkelijk om te zien hoeveel dromen ze onvervuld hebben gelaten. De meeste mensen hadden nog niet de helft van hun dromen gehonoreerd en moesten sterven met het besef dat dat het gevolg was van de keuzes die ze hadden gemaakt (of juist hadden nagelaten).

2. Ik wilde dat ik niet zo hard en veel had gewerkt
Dit was iets dat vaak voorkwam bij mannen. Ze hadden een groot gedeelte van de jeugd van hun kinderen gemist en de kameraadschap van hun partner. Ze hadden spijt van de tredmolen van een leven met voornamelijk werk. Het feit dat het zo vaak mannen die hier spijt van hadden waren komt waarschijnlijk voort uit het feit dat de interviews werden afgenomen bij ouderen, veel van de vrouwen van die generatie werkten nog niet. Tegenwoordig zullen er ook vrouwen zijn die zich hierin herkennen.

3. Ik wilde dat ik de moed had gehad om mijn gevoelens te uiten
Veel mensen hadden naar eigen zeggen hun gevoelens onderdrukt ter wille van de lieve vrede. Bang voor conflicten. Ze kozen voor een middelmatig bestaan en gunden zichzelf nooit om te worden wie ze echt hadden kunnen (of willen) zijn. Gingen nooit echt staan voor wat ze waardevol vonden.

4. Ik wilde dat ik contact had gehouden met mijn vrienden
Mensen realiseerden zich de waarde van vriendschap pas aan het eind van hun leven. Velen waren zo druk geweest met de besognes in hun eigen leven dat dierbare vriendschappen waren verwaterd. Er was diepe spijt over het feit dat ze hun vrienden niet de tijd en moeite hadden gegeven die ze verdienden. Aan het eind van het leven telt noch bezit, noch status. In de laatste weken was het enige dat telde liefde en waardevolle relaties.

5. Ik wilde dat ik mezelf gelukkiger had laten zijn
Ook deze kwam vaak voor. Velen realiseerden zich pas op hun sterfbed dat geluk voor een groot gedeelte ook een keuze is. Ze waren vastgeroest in oude patronen en gewoonten. Binnen hun oude vertrouwde “comfort”zone gebleven, zowel cognitief, emotioneel als fysiek. De angst om te veranderen had er voor gezorgd dat ze zowel voor anderen als zichzelf de schijn van “gelukkig” op hadden gehouden. Terwijl ze diep van binnen wisten dat dat niet zo was; dat ze hunkerden naar zorgeloos en oprecht plezier. Zich wat minder druk maken om de mening van anderen en gewoon eens een beetje “gek” doen.

Iedereen kent pijn

Pijn is voor iedereen realiteit. We maken allemaal pijnlijke dingen mee waar we verdriet van hebben, ons onzeker over voelen. Je maakt er alleen lijden van als je die pijn zelf nog vergroot door eindeloos te piekeren, je “moetens” te leven, in het verleden blijft hangen of je zorgen te maken over dingen in de toekomst die waarschijnlijk nooit gebeuren. Van daaruit te besluiten dat je dan maar beter kunt blijven doen wat je altijd deed. En daarin te krijgen wat je altijd kreeg.

Nogmaals Bronnie Ware: Het leven ten volle aanvaarden is een keuze. Het is JOUW leven. Kies bewust, kies verstandig, kies eerlijk. Kies jouw geluk.

Daar sluit ik me graag bij aan: bevrijd je van dat keurslijf, weg met dat korset, dat zelfgekozen harnas van spijt. Kies voor betrokkenheid, voor liefde.  Ook al voel je je bang, doe het! Zet die eerste stap op weg naar wat je wel wilt!

 

Nog geen reacties.

Laat een reactie achter

Laat een bericht achter. uw e-mail adres wordt niet gepubliceerd.
css.php